شاید تا به حال چیز هائی در رابطه با چاه حاجات شنیده باشید و یا حتی خودتان در آن عریضه ریخته باشید.

چاه عریضه در صحن جنوبی مسجد جمکران واقع شده است. مردم مشکلات خود را روی کاغذ می نویسند - بنا به تقدسی که این چاه دارد - و در آن می ریزند تا به دست امام زمان برسد و گره از مشکلاتشان باز شود.

اما جائی که من می خواهم به شما معرفی کنم کمی متفاوت است. یعنی از نظر انگیزه به چاه جمکران می ماند ولی شکل آن متفاوت است.

القصه : هفته گذشته برای گذراندن یک اردوی دانشجوئی از اصفهان راهی مشهد شدیم . در مسیر اصفهان به مشهد شهر نائین قرار دارد .شهری کویری که به فرش های دست بافش معروف است. در میدان اصلی نائین امامزاده ای قرار گرفته است ( مطمئن نیستم اما فکر کنم اسمش امامزاده سید علی بود)

ما هم مانند سایر افرادیکه قصد عزیمت به مشهد را دارند ساعتی برای شام و نماز و استراحت در این امامزاده توقف کردیم.

بعد از زیارت از روی از روی کنجکاوی ( من اصولا باید از همه چیز سر در بیارم ) به قسمت های دیگر امامزاده رفتم ، اتاق کوچکی در آن ساختمان توجهم را به خود جلب کرد : اتاقی با در ورودی کوتاه ( به اندازه یک پله گود تر از شبستان ) با ابعادی حدود2در 3 در 2 (ارتفاع)متر و روپوشی از گچ سفید.

و اما شباهت آن با چاه عریضه در این بود که دیوارهایش مملو بود از نوشته هائی که نشان از راز و نیاز با خدا و صاحب بقعه داشت.

مردم از او خواسته بودند و شاید نتیجه هم گرفته بودند که روی دیوار ها دیگر جائی برای نوشتن ما نبود .

خلاصه کلام اینکه آدمی در هر گوشه دنیا راهی پیدا کرده که با خدایش درد دل کند . به قول مولوی :« هر کسی از ظن خود شد یار من »

به شما پیشنهاد می کنم اگر گذرتان به نائین افتاد سری به این امامزاده و اتاق حاجاتش بزنید . حتی اگر چیزی نمی نویسید ، خواندن نوشته های دیگران خالی از لطف نیست .

البته این اتاق در قسمت خواهران قرار گرفته و می شود گفت :

ورود آقایان ممنوع!!!